– ni E. San Juan, Jr

Nagkamalay ako, samakatwid ako ay

Naghinala ako, samakatwid ako ay

Naghanggad ako, samakatwid ako ay

Nagulat ako, samakatwid ako ay

Natuliro ako, samakatwid ako ay

Nagmura ako, samakatwid ako ay

Nanaginip ako, samakatwid ako ay

Nalibugan ako, samakatwid ako ay

Nadaya ako, samakatwid ako ay

Nainggit ako, samakatwid ako ay

Nagsinungaling ako, samakatwid ako ay

Nakipagdyugdyugan ako, samakatwid ako ay

Kinilabutan ako, samakatwid ako ay

Nalamangan ako, samakatwid ako ay

Nakulam ako, samakatwid ako ay

Naghihingalo, samakatwid ako

Humingi ng saklolo, samakatwid

Wala nang hininga, sama ka


Posted in DISCOURSES ON CONTRADICTIONS | Tagged , , , , ,

SISA’S VENGEANCE by E. San Juan, Jr reviewed by Prof Paulino Lim


A Review of E. San Juan, Sisa’s Vengeance: A Radical Interpretation of Jose Rizal  (ConnecticutL Philippine Cultural Center, Connecticut, 2014).

  • by Paulino Lim,
    Emeritus Professor, California State University, Long Beach, CA

Decentering in Psychology is a mental adjustment that shifts behavioral focus away from the self and its opinions, saving one from becoming too egotistical and solipsistic. In his latest book on Jose Rizal, E. San Juan Jr. introduces decentering as a discursive strategy, shifting the focus as he revisits Noli Me Tangere and El Filibusterismo from the main plot and characters to subplots and minor characters, summing up the pernicious effects of colonization upon the Filipino people, especially the women. Part of the decentering recovers the meaning of the novels as timeless works of art in the country’s colonial past and relevance to the present in light of America’s return or re-colonizing of the Philippines, threatened by China’s redrawing of its territorial borders in the Pacific.
Following San Juan’s maneuver and premise, this review summarizes a decentering of its own, taking cue from the trope of the opening sentence of Sisa’s Vengeance: “Jose Rizal as ghost or phantom in the colonial opera.” It imagines an opera Rizal would write if he were a composer, and another opera updated from its colonial setting to the postcolonial or neocolonial, as San Juan would have it. The first opera drawn from Rizal’s works is traditional, and the second inhabited by his phantom is postmodern, both performed on the scale of Götterdämmerung (The Twilight of the Gods), the theme of Wagner’s Ring cycle.
Of the many thematic strands of Sisa’s Vengeance, the following equation would thread the two operas: If Rizal’s life-work is a critique of the decaying colonial order of 19th century Philippines (71), it can also be seen as a critique of the neocolonial order of the 21st century. In other words, Rizal’s novels augur not only the twilight of the Spanish Empire but also the twilight of U.S. imperialism and capitalism, the Kapitalismusdämmerung of Rizal’s Ring cycle.
San Juan embellishes his theatrical trope with quotes from letters and memoirs, and contends that Rizal was, uncannily and unwittingly, “a performance artist avant la lettre.” (6) Rizal self-dramatized imagined roles he’d perform as a revolutionary. He dedicated El Filibusterismo to the three à
secular priests, Fathers Burgos, Gomez and Zamora, whose martyrdom transformed him into a subversive, a filibustero. San Juan describes Rizal’s account of his parting from his first love Segunda Katigbak as “histrionic and theatrical.” The spectacle of his execution, if not for the real bullets fired and blood that flowed, is operatic melodrama of the highest order, with Rizal echoing Christ who at age 33 was only two years younger, saying “Consummatum est.”

Rizal’s chosen medium for his revolutionary critique was the novel. He had written poems and plays before turning to the novel, as Wagner had done before composing operas. If Rizal were a composer, perhaps the Noli and Fili would be operas or, more likely, zarzuelas. San Juan identifies the Aeschylus Oresteia trilogy as “the classical template” of the trilogy: Noli Me Tangere, El Filibusterismo, and the unfinished third novel Makamisa, that historian Ambeth Ocampo stumbled upon while doing research at the National Library. The template will serve the opera in the same way, with the novels, letters and memoirs as source for the libretto. Given the florid diction of Rizal’s 19th century Spanish and the sensuous Wagnerian delineation of emotions, the tone of the opera will be “elegiac and oracular.”
San Juan defines the leitmotif of the colonial opera centered on “the primal scenario of violation, the initiation into the crucible of Rizal’s life-pilgrimage.” Rizal suffered a profound trauma when he witnessed his mother being forced to walk from Calamba to Santa Cruz, a distance of 50 kilometers, on a charge that was never substantiated. (78) Rizal re-enacts his mother’s ordeal in the episode of Sisa walking to the barracks after being arrested by the guardia civiles as the “mother of thieves,” blaming her for her children’s actions.
The second opera played in the Filipino psyche haunted by the phantom of Rizal would definitely not be “Puccini-esque,” as The New York Times describes Noli Me Tangere: An Opera, when it was performed at the Sylvia and Danny Kaye Playhouse at Hunter College in New York in October 2013. It would be postmodern, “utopian and carnivalesque,” conflating varied revolutions, religious, socialist, and literary, and genres, folk lore, myth and realism. A revolutionary critique of a social order is mind-forged and utopian. It can either liberate or manacle freedom, to paraphrase San Juan invoking William Blake. (92) It will feature such characters as a lover waving a handkerchief singing a farewell aria, a Medusa-like Sisa bent on revenge, and babaylans turned into brujas. The music will morph from lambent kundimans to ringing anthems and dissonant “mad arias,” underscoring love and death scenes, and most likely a bacchanalian interlude in a brothel.
To shift from trope to theme, for a moment, is to see a theater larger than the operatic as San Juan stages Rizal’s evolution as a thinker addressing “the woman question” and religion. He traces the hero’s attitude on women from the viewpoint of male dominance in a patriarchal society installed by the Spanish colonization and sustained by capitalism. It starts with Rizal’s awareness of the egalitarian status of pre-Hispanic women denigrated by the “frailocracy,” and ends like Mary Wollstonecraft “vindicating the rights of women.” On religion San Juan tracks Rizal’s stance shifting from the doctrinal Catholicism of his upbringing to the deistic reach of the Enlightenment, and ending with the mystical side of Romanticism, like Wordsworth hymning “intimations of immortality.” Perhaps the act of reading Thomas à Kempis on the eve of his execution and echoing the crucified Christ was not theatrical performance but penitential after all.
Finally, we see San Juan staging his own Marxist criticism rescued from its parodied “vulgar” phase, as he defines the theoretical bias of commentaries on Rizal, from the dilettantish to the flamboyant, the apologetic and the wrong-headed, all vying for canonical status. Marxism is back in mainstream economics, the talks centering on the impending global collapse of America, democracy and capitalism. This is what San Juan has been saying all along in the company of Renato Constantino and the late senator Jose Diokno in the Philippines and Noam Chomsky in America.
This view concludes with a quote from the paper “The Diplopic Consciousness of Overseas Filipino Writers,” that I presented at the 9th International Conference on the Philippines at Michigan State University in October 2012: “San Juan writes poetry in Filipino and polemics in English. He has the sensibility of a poet and the driving logic of a committed polemicist. His persuasive critique of the hegemony of capitalism and of America’s imperialism is unsurpassed, not even by Noam Chomsky and the late Harold Pinter.”
The tribute stands.





—“Everyone in the planet is under total surveillance today.” –Edward SnowdenLumad

–“Nothing is meaningless….” –Sissi, sa pelikulang The Princess & the Warrior



Gising ka na ba? Anong gumagapang na hayop sa silong? Bakit makulimlim? Naramdaman mo ba? Masakit ba? O nakakikiliti? Malambot ba? O matigas? May kumakatok ba? Nariyan na ba sila? Bakit may agunyas sa bukang-liwayway? Gusto mo ba? Ayaw mo? Barado ba ang tubo ng kubeta? Inaalimpungatan ka ba? Anong ginagawa ko rito? Nabasa mo ba si Kierkegaard? Malapit ba o malayo? Biro ba lang? Makibaka ba, huwag matakot? Nilabasan ka ba? Kailan tayo tutugpa? Sino iyang nakamaskara? Peks man? Sino ang nagsuplong? Swak na swak ba? Dapat ba nating dalhin ang kargada? Mabigat ba o magaan?
Sino si Yolanda? Liku-liko ba ang landas ng mahabang martsa? Bakit kasing-pait ng apdo? Doon ka ba nakatira? Anong kulisap ang katulad ko? May kurakot ba sa mga pulong inaangkin? Sino’ng nagtatanong? Nasaan ang I-pad mo? Sino ka ba sa kanila? Iyon ba ang burol o lambak? Nakarating na ba tayo? Bakit mababa ang lipad ng kalapati? May kilala ka ba sa Abu Sayyaf? Nasaan ang hanggahan ng bughaw at luntian? May umutot ba? Paano ang hapunan? Iyon ba ang pulang sagisag? Papasok na tayo o lalabas? Magkano ba ang suhol? Puwede ka bang sumagot? Pinupulikat ka ba? Anong ibig mong sabihin? Bakit nag-alapaap ang salamin? May naamoy ka ba? Paano tayo makatatakas? Bakit bumaligtad? Na-etsa puwera ba sila? Ano ang kahulugan nito? Masaklap ba ang nangyari? Nasaan na ba tayo? May serpyenteng nagpugad sa dibdib mo? Bakit tumitibok ang bukong-bukong? Anong ginagawa ko rito? Malinaw ba ang kahulugan ng babala? Kinakalawang ba ang tulay na bakal sa Camp Bagong Diwa? Ano ang talaangkanan ng diskurso? Sino ang humihiyaw ng “saklolo”? May apoy ba sa butas ng karayom? Susi, anong susi? Bakit nagkanulo? Naipit ba ang bayag mo paglundag? Bumubulong ka ba? Ano ang kulay ng sinegwalas? Ano ang katuturan? Bakit nakunan kundi buntis? Mainit ba o malamig? Paano bubuksan ito? May napinsala ba? Bawat bagay ba ay kailangan? Puwede na ba tayong umuwi? May hinala ba sa nagpatiwakal? Kilala mo ba si Ludwig Feuerbach? Bakit walang asin ang sinigang? Paano tayo makalulusot? Bumulong ka ba? Kung hindi ngayon, kailan pa? Nasa loob daw ang kaharian? Magaspang ba? Bakit may apog sa kalingkingan? Bingi ba ako? Mangyayari kaya ito? Kung magunaw ang mundo, mapapawi ba ang utang natin? Sindak ka ba? Hanggang saan mo malulunok ito? Bakit tayo narito? Mas gusto mo ba ng sopas o salada? Bangungot ba ito o panaginip? Bakit mahapdi ang lalamunan ko? Malamig ba ang hipo ni Lazaro? Bakit tapos na? Inis at yamot ka ba? Bakit may nangangaluluwa? Nais mong dumalaw sa bunganga ng sepulkro? Magkano ba? Pag-ibig ba raw ang makalulutas ng lahat? Niloloko ba tayo? Akin na ang sukli? Bawal bang mag-alis ng kulangot? Puwede bang umihi rito? Bakit walang pinto o bintana? Malikmata ba ito? Bakit wala kang imik?

Posted in EXTRAPOLATIONS, POETICS, SEMIOTICS | Tagged , , , , , , ,

SISA’S VENGEANCE by E. San Juan Jr., reviewed by Francis Macansantos

A Book Review of Sisa’s Vengeance

by Francis C. Macansantos
E, San Juan, Jr. was one illustrious young poet of the sixties, showing mastery of the medium in both Filipino and English. He has since reinvented himself as scholar of literature and culture, in America where he is based. With a Ph.D. from Harvard and professorships emeritus from several universities in the U.S., he is deemed an intellect of the first rank in literary and philosophical circles abroad. But just like Rizal, our first intellectual, San Juan is an exile, opting though to return to his country in the form of the books and articles he has written elsewhere, scholarly vessels that contain riches of insight on his motherland’s history, culture, and politics. Some who admire his poetry would prefer verse, but from his published offerings it seems as though he has hung up his lyre.
In prose, however, the rapport he has kept up with his motherland has been fervidly dynamic. Her freedom from post-colonial chains is the constant poem in this scholar’s heart. He reminds us of that other illustrious viajero, the controversial novelist, Dr. Jose Rizal.
And it is obvious that like most Filipino intellectuals, San Juan can never drop the subject of Rizal or his continuing relevance to the idea of liberation. What he does reject is the notion that we need to choose between Bonifacio and Rizal, one against and excluding the other. Indeed, he even sets aside discussion (postponed for another book, perhaps?) on Rizal’s refusal to join the revolution, preferring instead to emphasize the hero’s achievement in conceptualizing an authentic ideological guide to freedom.
In Sisa’s Vengeance, San Juan takes up and evaluates the views of practically all the major Rizal biographers and commentators, pointing out their shortcomings. He takes special exception to Under Three Flags by Benedict Anderson, whose assessment of Rizal lowers his stature as political thinker to that of a “mere moralist and novelist.” On good authority (of Jim Richardson who exposes Anderson’s numerous errors) he attacks Anderson’s “ignorance” and lack of conceptual rigor.
But it is only towards the later chapters of Sisa’s Vengeance that San Juan fully discloses his main theme (and to most of his macho countrymen a startling one): that the proof of his authenticity as revolutionary is his principled belief in and his fervent advocacy of women’s rights.
It comes to light in the book’s latter chapters that for San Juan, the cause of women’s liberation is the sine qua non to any authentic movement for human liberation. An authentic vision of social change requires a profound understanding and staunch espousal of the cause for women’s rights.
Media has tended to present Rizal as a fickle playboy with a girl in every port. Such popular representations flatter the self-image of Filipino machos. But San Juan’s sensitively scrupulous view yields to us a more respectful, even at times diffident man in love—often a victim of heartbreak, all despite Maximo Viola’s account of Rizal’s presumed encounter with a Viennese woman of the streets.(Rizal, in fact, was actively involved in the rehabilitation of sex workers.)
Rizal idolized his mother who was an exceptionally gifted and cultured person, and he was made aware by his studies in London of Morga’s Sucesos ,of the high social status of women of the Philippine islands before the Spanish conquest. It was in London in the midst of his research on Morga that he wrote—upon the request of M.H. del Pilar—his rightly famous letter (written in Tagalog) to the women of Malolos proclaiming their right to education and their duty transmit their learning to their children.
Apart from these women, his mother, and those whom he was linked with amorously, Rizal had other—albeit imaginary—women: Maria Clara, Sisa, Juli, Doña Consolacion, Salome, and others—the women of his novels. Sisa, especially, is central to San Juan’s meditation on Rizal’s character, as it is she who embodies the victimization of women and of the motherland. After establishing the necessary link between the patriarchal system and all oppressive (because profit-oriented) systems, San Juan adroitly transforms Rizal’s arguably feminist position into a fulcrum to elevate and authenticate his revolutionary status.
Indeed, San Juan’s readings of Rizal’s literary works recommend themselves directly to students and scholars of literature. Sisa’s Vengeance provides a plethora of insights into Rizalian texts that are a fitting reward for any reader who has plowed through the rather difficult–often specialized—prose. Such oases, or epiphanies (pun intended) are surely traces of a poetic sensibility.

Francis C. Macansantos is a Baguio-based writer,who writes poetry, essays and fiction in English and Chabacano, his native language. He is a Palanca award winner and an NCCA Writers Prize awardee. His latest book, Balsa: Poemas Chabacano, was recently launched at Ateneo de Zamboanga, where he received the Most Outstanding Alumnus of the Year award in December 2011.

Posted in DISCOURSES ON CONTRADICTIONS | Tagged , , , , , , , , , ,

MULTICULTURALISM AND EXCHANGE VALUE–Marginal Observations by E. San Juan, Jr.


by E. SAN JUAN, Jr.
One approach to disentangling the aporia of equal recognition of unequal cultures, of assigning comparable worth to a multiplicity of singular and incommensurable forms of life, would be to consider this dilemma as a symptom of the failure to grasp the paradigmatic sociality constituting individuals.

This sociality of multiculturalism, however, is historically specific to late capitalism. So it is necessary in the process of ethical and political judgment to grasp the ways in which the concept of value and its forms is theorized in the political economy of commodity production as an epistemological framework in assaying the worth of cultures. The usual point of departure is Marx’s comment on the fetishism of commodities in the first book of Capital:

A commodity is therefore a mysterious thing, simply because in it the social character of men’s labor appears to them as an objective character stamped upon the product of that labor; because the relation of the producers to the sum total of their own labor is presented to them as a social relation, existing not between themselves, but between the products of their labor.

This is the reason why the products of labor become commodities, social things whose qualities are at the same time perceptible and imperceptible by the senses (Selsam 1970, 276-77).
Commodity fetishism occurs when definite social relations assume “the fantastic form of a relation between things,” when products of labor become commodities. What is crucial to elucidate is the “value relation” which in the process of exchange both reveals and hides the human content, the concrete labor embodied in commodities. Marx’s analysis of the forms of value may help clarify the antinomies in Taylor’s predicament.

Marx begins with the simplest accidental commodity-form instanced in the exchange of any two commmodities of given amounts:
x commodity A = [is worth] y commodity B
In effect, if A is worth B, then B expresses the value of A. So then, by analogy for example, if Tolstoy’s Anna Karenina is worth Achebe’s Things Fall Apart, then the African novel expresses the value of Tolstoy’s work.

This is an accidental exchange–no regularity or frequency is implied, given the lack of the political, geographical, and other economic factors to sustain regular trade between two groups, societies, or continents.
In the elementary form of value which comes about when trade becomes a regular practice of various societies, the value of commodity A in the process of exchange is expressed or manifested in commodity B. Commodity A is called “the relative value form” because its value is expressed in B, called the “equivalent form” whose material or corporeal use-value provides the phenomenal form of appearance for the value of A.

Here the two sides of the actual exchange process, the relative value form and the equivalent value form are opposed but united in a contradictory totality. There are different use values in a and B, the only common feature in them is the abstract value that each embodies in their differing use values. Here the various concrete labor that shaped A and B are reduced to abstraction due to capital’s social division of labor and the logic of exchange.

One commodity which embodies concrete labor is substituted for another commodity. A’s value can be manifested only through its reflective mediation in B; B’s otherness expresses one single aspect of A, namely, the abstraction to which human labor can be reduced.

It is in this phase of exchange that liberal democracy posits the equality of citizen-subjects mediated through the market and the bourgeois state apparatus. The relative value form of culture A (African Americans) incorporating the expenditure of energies by millions can be apprehended only if submitted to an equation (which parallels exchange); its equivalent form, from Taylor’s point of view, would be European culture which would select an aspect of African American culture that it can embody or express: for example, rational argumentation, male supremacy, etc. In other words, the relative form of African American culture can only be appraised or valorized by the equivalent form (here the dominant system of individual rights) the reveals its value.

While value is evidently a social relation, the equivalent form functions enigmatically to hide this contingency by making it appear that it naturally expresses the value of the other. In the primordial stage of exchange, African American culture would simply be worth Western culture in an accidental way: its use value is as good as any other.

In this elementary stage, however, we enter a domain where commodity production is generalized, humans are defined as owners of commodities (labor power) that they can dispose of, and the exchange of commodities predominate. This embraces the historical period from petty commodity production to booty capitalism, soon to be followed by the colonial expansion of Europe in the conquest of territories and the subjugation of peoples (African slaves, aboriginal Indians, etc.) up to the beginning of the Industrial Revolution.

So far Marx posits value not as an eternal or natural form of social production but as the objectification of abstract labor that undergoes a historical metamorphosis. Value is not intrinsic to a single commodity; it reflects the division of labor of independent producers “the social nature of whose labor is only revealed in the act of exchange” (Bottomore 1983, 509).

While commodities are embodiments of quantities of labor, their value-form derives from a relation: the value of commodity A cannot be identical to its natural self; it acquires objective existence in the physical form of commodity B which then becomes the value form of A. This expression of equivalence between various commodities demonstrates the specific quality of value-creating labor; the process of exchange reveals the general or common labor that has produced all those commodities.
Concerning the equivalent form of value, Marx identifies its three peculiarities thus: first, commodity B, its material body, objectifies abstract labor in expressing the value of commodity A; second, the concrete labor which produced commodity B becomes the form of appearance of abstract labor so that the particular processes of individual work which fashioned it becomes identical with other kinds of labor; and third, private labor assumes directly the form of social labor.

So “while a commodity is both a use value and a value, it only appears in this dual role when its value possesses a form of appearance independent of and distinct from its use value form. This independent form of expression is exchange value” (Bottomore 510).
Because the elementary form of value does not fully reflect the universality of exchange value, the multiplicity of commodities circulating in the market, we move to the expanded form of value–the analogue to cultural pluralism, or benign multiculturalism. Here commodity A not only exchanges with commodity B but also with commodities C, D, E, ad infinitum; the equivalent form of value is indifferent vis-a-vis the relative form. Here commodity A is configured within a whole world of commodity production, the social totality.

At this point we begin to understand that it is not exchange which regulates the magnitude of value but rather the magnitude of the value of commodities that regulates the proportion in which they are exchanged. Since here various useful labors are equalized, the series of representations or equivalent forms of the value of A is limitless, fragmentary, and lacks internal unity.
Eventually a stage is reached when one single commodity is chosen to represent the values of all commodities, setting aside the use values of particular commodities and expressing what is common to all of them; this “universal equivalent” belongs to the general form of value. The natural form of this universal equivalent serves as the value form of all other commodities, that is, exchange value, which erases both abstract labor and the socially necessary labor time that measures it. The form of value then appears in the money form and its quantitative measure.

Marx writes: “From the contradiction between the general character of value and its material existence in a particular commodity, etc….arises the category of money.’ In the transition from the general form to the money form of value as universal equivalent, the determinations of the prior forms of value remains: the contradictory unity and reflexive relations between the relative form and the equivalent form in the simple form, the totality and  infinitude brought out in the expanded form, and the mediated character in the general form.

Thus, in the general and money forms of value, the relative value-form of all commodities are gathered at the same time and expressed in the universal equivalent fixed by custom (money). In this stage, all social relations and with it use values are convertible into money relations. In this context, the price-form is a process in which use value, produced by concrete labor, becomes a product of that universal tool controlled by capital: the laborer, labor-power. Price equates an object with all other commodities, its labor with all others, thus rendering it abstract. As Harry Cleaver notes, “The qualitative equality of work has been affirmed and the quantity set socially. Money shows to the commodity that it is a product of abstract labor–a value” (1979, 164).
Anticipating charges of idealism, Marx contends that economic categories are not a priori constructions, they reflect human activities in history. The mode of analyzing the commodity form of value is based on the reality of the process of exchange whereby products of labor are commensurated in capitalism; the process of exchange demonstrates the sociality of production, connects independent producers, and guarantees that the value realized in exchange is the form of appearance of that labor socially necessary to the production of the commodity in question. From this one can elaborate on the law of value (how value is determined by socially necessary labor time) in terms of the categories of capital and its accumulation, the dominance of money relations, and the inversion of social relations of production (commodity fetishism) and its registration in consciousness (ideology).
Viewed from the genealogy of the forms of value summarized here, the multiculturalist Imaginary at first glance remains in the stage of the expanded form of value. Believing in the unrepeatable authenticity of use values embodied in art and other cultural practices, the multiculturalist nonetheless submits to a process of endless substitutions in the hope that this will do away with hierarchy, with domination and subordination. Both the relative forms of value and equivalent forms are shifting, fragmentary, heterogeneous; their contradictory relation obscures their totalizing and mediating effect.

Amid this instability, or “bad infinity,” Taylor enters the scene and while being appreciative of the range of differences and their dialectical motion, the irreplaceable nature of cultural groups and their right to survival, he doubts if his empathy for those deprived and suffering in the status quo can really be a trustworthy measure of their relative worth. In short, he doubts if a universal equivalent–the fusion of horizons in a heremeneutic transaction–can be found, a symbolic totalizing intuition or act that can genuinely extinguish Eurocentric bias (liberal theory of rights, the Hegelian concept, etc.) and enable parity of all competing parties, groups, cultures.
Unfortunately, this search for a universal equivalent form of value can lead only into the complete reign of commodity-fetishism–the money form of value–which equalizes everything in abstraction: the liberal banalities that all cultural groups share common concerns, dreams, anxieties, ideals, etc. We are faced here with the allegory of the Zulu Tolstoy negotiating his identity in the sphere of the Lacanian Imaginary, unaware of the lack that would resolve his crisis into a semblance of Symbolic plenitude.
Meanwhile, the Real insists on the necessity of recognizing that “socially necessary labor time” mystified, perverted, obfuscated by exchange of vernaculars, polyphonic dialogue, interpellation, by ludic speech and “hyperreal” communication. In Symbolic Economies, Jean Joseph Goux has traced the history of the connection between exchange value and the symbolic leading to the exclusion of “the surplus of meaning” in capitalist society, this “deficiency of meaning” arising from the reduction of everything into the quantitative universal equivalent, the money form of value.

This is the milieu of market liberalism where free and equal subjects can exchange ideas despite disparities in resources, opportunities, communal notions of the good. Multiculturalism can perhaps thrive here so long as the roots and sources of culture in concrete practices are not submitted to translation or transposition into the value form. But this is inescapable since multiculturalism implies comparison, translation, critical discriminations of all sorts.
But what is at stake in proposing this return to what may probably be dismissed as traditional and oldfashioned thinking?
In the conclusion to his ambitious work now recently published as American Civilization, CLR James envisioned an “integrated humanism” evolving from the multicultural environment of the United States, one that will make politics “an expression of universal man and a totally integrated human existence.”

Such a belief, almost utopian and even naive, in the capacity of the masses to absorb the whole of civilization and radically transform society is almost impossible for anyone who would ignore the reality of commodity exchange, its contradictory nature, and the possibilities of its overcoming. Partisans of multiculturalism can help in this overcoming by a more radical critique of its own formation and a historical sensitivity to the reality of labor, modes of production, and the material underpinnings of culture itself in its largest definition as social praxis.

[Drafted circa 2000; © E. San Juan, Jr.]



– ni E. SAN JUAN, Jr.

[Panayam sa Taboan 2014 Philippine Writers Festival, Pebrero 25, 2014, Subic Freeport Zone, Zambales]

Kung sa anong dahilan, inatasan akong ilarawan ang situwasyon ng literatura–mas tumpak, ng awtor– sa bingit o gilid…Ngunit bakit natulak dito? Hindi maihihiwalay ang gilid sa gitna; kapwa pook ng relasyon o ugnayan.

May saysay pa ang mag-usisa kung ano ang diyalektikang proseso nito, ang pinagmulan at kahihitnan. Paano babansagan ang bawat hati ng panahon upang makatiyak sa ating pinanggalingan at patutunguhan? Nasaan tayo sa temporalisasyon ng kasaysayan?

Siyasatin natin ang mapa ng panahunan. Tanggap ng lahat na pagkatapos ng krisis noong 1970, minarkahan ng pagkatalo ng U.S. sa IndoTsina, nagbago ang mundo sa pag-urong ng Unyon Sobyet sa antas ng “booty capitalism.” Sumunod ang Tsina at Biyetnam, ngayo’y mahigpit na kasangkot sa pandaigdigang ikot ng akumulasyon ng tubo.

Pumasok tayo sa panibagong yugto pagkaraan ng 9/11, ang pagwasak sa Twin Towers, New York; at paglunsad ng digmaan laban sa tinaguriang “teroristang” Al-Qaeda sa Iraq, Afghanistan, Pakistan, Yemen. Nasa bingit tayo ng giyera laban sa Rusya at Tsina, sa gitna ng away sa Syria, sa dagat Tsina, kasangkot ang Spratley at mga isla sa pagitan ng Hapon at South Korea.

Samantala, maalingasngas ang usapin ng NSA surveillance, ng isyung nuklear ng Iran, pagpaslang ng sibilyan sa pamamagitan ng drone, atbp. Talagang tumitingkad ang krisis ng kalikasan, sampu ng paglusaw ng yelo sa Timog at Hilaga. Penomenal ang Yolanda, baha, lindol, bagyo sa Mindanao, at iba pang sintomas ng epekto ng kabihasnang pinaiinog ng exchange-value, salapi, tubo. Tanda ba ito ng bagong epoka, o pag-uulit lamang ng nauna at walang progresyon.

Para kay Martin Heidegger, repetisyon ng tradisyon at mito ng lahi ang dulo ng pagpapasiyang umiral sa harap ng takdang kamatayan. Para kay Walter Benjamin, ang kasukdulan ng panahon ay pagputol sa repetisyon–sa opresyon at kahirapan–sa katuparan ng Ngayon, pagpapalaya sa pwersang sinupil o sinugpo sa araw-araw upang maligtas ang lahat.

Pagsabog ng Imperyo

Isang tugon sa giyerang pinamunuan ng USA ang riff ng yumaong Amiri Baraka, “Someone Blew Up Amerika” Kung may cybercrime law, tiyak na hinuli na ang makata. Matinding binatikos si Baraka, ngunit hindi natinag ito. Malago’t matatag na ang tradisyon ng rebelyon ng grupong ito mula pa itinda ang nahuling katawan ng mga Aprikano sa pamilihan ng mga negosyante ng mga esklabos, ang simula ng kapitalismong global.
Ang barikada ng pagtatanggol ng karapatang magpahayag ay binabalikat ng mga manunulat sa larangang sinakop–Palestina, Iraq, Afghanistan, Libya, Yemen–at bansang patuloy na pinagnanakawan ng likas-yaman, tulad ng Pilipinas, Mexico, Columbia, at maraming bansa sa Aprika at Timog Amerika.

Nakapagitna ang taumbayan dito, hindi nasa gilid, bagamat ang sining/panitikan na may ambisyong tumiwalag sa gulo’t kagipitan ng karaniwang tao ay naging luxury item. “Tubo ko’y sa sariling pagod,” sabat ni Balagtas. At karamihan sa may mapanlikhang kakayahan ay napilitan o malugod na sumanib sa korporasyon at burokratang institusyong kumalinga’t gumamit sa kanila.

Sa gayon, nireplika ang sinaunang tungkulin ng mang-aawit ng tribung purihin ang hari at pagsilbihan ang makapangyarihang dinastiya o angkan.

Lumang tugtugin na ito buhat ng ihudyat nina Flaubert at Baudelaire ang pagkabagot at pagkasuka nila sa kamyerdahan ng kanilang burgesyang lipunan. Posible lang iyon sa artisanong may kasarinlan sanhi sa pag-unlad ng pamilihan. Iyon ang ugat ng modernismong kilusan na di umano’y hinalinhan ng postmodernista’t postkolonyalistang pananaw sa huling dekada ng siglo 20. May sariling pinagkukunan na ba ang postmodernistang artista? Sino ang awdiyens niya, paano siya nabubuhay?

Bagong Panahon, Bagong Moda?

Sa umpisa ng bagong milenyo, postmodernistang pastiche at pinaghalong genre/sangkap pa ba ang gawi? Hindi ba nagbago na ang pangitain, hilig, panlasa ng publiko sa matinding dekonstruksion at demistipikasyon nina Marx, Freud, Nietzsche? At pantay-pantay ba lahat ng tendensiya sa sining?

Sa tingin ko–tema ng pagsisikap ng avant-garde programa ng suryalismo, sitwasyonista, konseptualista, atbp.–ay talakayin ang problema: paano matatamo ang liberasyon ng pang-araw-araw na buhay, ang ordinaryong karanasan, sa komodipikasyon nito, sa isang banda, at sa pag-uulit-ulit nito upang manatili ang paghahari ng ilang nagmamay-ari. Paano mabubuwag ang bakod na humahati sa sining at lipunan, sa artista at karaniwang mamamayan?

Bumalik tayo sa ilan temang nakakawing sa problemang napasadahan na. Saan man mauwi ang kabihasnan, sa barbarismo o sosyalismo (ayon kay Rosa Luxemburg), kuro-kuro ng iba, magpapatuloy ang panitikan hanggang may wika o diskurso, kahit wala nang awtor. Di ba laos na ang awtor, ayon kina Barthes at Foucault, ngunit nariyan pa rin ang ecriture, sulatin, senyas/tanda o marka.

Sa bisa ng artikulasyon ng mga senyas nabubuo ang kahulugan, ang diyalogo ng awtor at mambabasa. Marahil, ang opinyong ito ay ebidensiya ng sakit ng optimistikong utak at pesimistikong damdamin.

Totoo ngang malubha ang lagay ng kalikasan ngayon, lubhang napinsala ng mapanirang sistema ng kapitalismong industriyal mula pa isilang ito noong 16 dantaon. Ginahasa ang kalikasan sa walang humpay na pagmimina at inalipin ng mga konkistador ang mga katutubo upang hakutin ang likas-yaman sa mga kolonya’t gawing kapital sa akumulasyon ng tubong walang lohika o katwiran kundi kasakiman sa kapangyarihan. Kaya nga, mariing kinundena ni Dante sa Divina Commedia ang mga usurero at mga negosyante ng mapagkunwari o mandarayang gawa.

Isinangla nga ni Doktor Faustus ang kaluluwa upang maging diyos habang hinahabol ang magayumang kariktan ni Helena, ang ideyal ng kagandahan.

Sumunod ba ang artista, ang manunulat, sa landas na hinawan ni Doktor Faustus at nagkamal ng dunong at dangal sa kanyang panitik? Sinubaybayan ni Thomas Mann ang papel na ginampanan ng manunulat bilang nabighaning alagad ng pasistang lakas sa Europa noong krisis ng imperyalismo noong dekada 20-30 ng nakaraang siglo.

Sa kabilang dako, inihayag naman ni James Joyce ang radikal na vocation ng artista bilang tagapanday ng konsiyensiya’t budhi ng kanyang lahi. Si Joyce ay tubo sa Irlanda, kolonya ng Inglatera, na may mahaba’t mayamang tradisyon ng himagsikan laban sa mananakop.

Naisusog na ilang historyador na ang panitikang Ingles, English Literature, ay imbensiyon ng mga kolonisadong sabjek tulad nina Joyce, Yeats, Shaw, O’Casey, Beckett, at iba pang nakaluklok sa gilid ng imperyo.

Sindak at Balisa sa Modernistang Klima

Sa imperyalistang bansa, ang perspektiba nina Mann, Andre Gide, Malraux, at nina TS Eliot, Ezra Pound, Virginia Woolf, atbp ang namayani. Samantalang sa bayang sinakop, ang prinsipyong tumututol at gumagala ni Joyce at Kafka ang nakanaig, simbolikong pagsalungat sa alyenasyon at mabangis na digmaang nagparusa sa daigdig noong unang bahagi ng ika-20 siglo. Sumunod sa kanilang yapak ang postkolonyalistang manununulat tulad nina Gabriel Garcia Marquez, Chinua Achebe, Salman Rushdie, Wole Soyinka, atbp.
Palasak nang itanong sa mga akademikong kumbersasyon: Lumipas na ba ang krisis ng modernismong estetika sa tagumpay ng Estados Unidos at mga kaalyado sa WW2 at nahalinhan na ba ng postmodernismong pananaw, estilo at paraan ng pagkilatis at pagpapahalaga sa sining?

Ano ang hinaharap ng makabagong awtor sa panahon ng kapitalismong global, na inuugitan ng neoliberalismong ideolohiya, sa gitna ng giyera laban sa terorismong tutol sa hegemonya ng Kanlurang bansa? Nasa bingit ba ng kung anong sakuna o kapansanan ang manunulat?

Bukod sa lugar, anong yugto o antas ng panahon ng kasaysayan ang lagay natin? Ito ang pinakaimportanteng paksang dapat pag-aralan at saliksikin upang matuklasan kung ano ang kinabukasan ng literatura, partikular sa Pilipinas bilang neokolonyal na pormasyong natatangi sa Asyang maunlad at industriyalisado. Pwede ring magkibit-balikat at sabihing walang mapapala sa ganitong pagmumuni, mabuti pang sumulat ayon sa dikta ng puso at hilig ng sensibilidad. Ok lang….

Krisis ng Imahinasyon

Ating balik-tanawin ang predikamento ng mga awtor sa ating kasaysayan. Noong panahon ng krisis ng kapitalismong monopolyo noong dekada 1930-40, nahati ang pulutong ng petiburgis na intelihensiya sa dalawa: ang taga-suporta ng “art for art’s sake,” sina Jose Garcia Villa, A.E. Litiatco, atbp, laban sa progresibong grupo nina Salvador Lopez, Federico Mangahas, Arturo Rotor, at Teodoro Agoncillo. Ang dibisyong ito ay repleksiyon lamang ng paghahanay ng iba’t ibang saray ng lipunan sa ilalim ng kolonyalistang rehimeng Komonwelt.

Sa kabuuan, ang manunulat sa wikang bernakular ay kapanalig ng mga progresibong lakas ng anak-pawis at intelihensiyang nakaugat sa masa. Hanggang ngayon, ang wika ay larangan ng pagtatagisan ng samut-saring sektor sa lipunan.

Nakaayon ang situwasyon ng awtor sa institusyonal na aparatong pang-ideolohiya: lathalaing pangmadla, iskwelahan, burokrasya, atbp. Bagamat sunuran lamang ang rehimeng Quezon at mga oligarko sa utos ng Amerikanong amo, populista at makabayan ang dating ng kanilang mobiisasyon. Sinupil ni Quezon ang mga komunista.

Ngunit nang lumaking panganib ang pasismo sa Europa at Hapon, napilitang humingi ng tulong si Quezon sa mga organisadong lakas ng manggagawa’t magbubukid. Napilitang itaguyod o kaya’y akitin ang mga kasapi ng Philippine Writers League na nakikiramay sa pakikibaka ng mga anak-pawis. Sa paglalagom, hindi Doktor Faustus kundi Stephen Dedalus, o kaya mga karakter nina Turgenev at Gorki ang prototipo ng mga awtor noon.

Kung sa bagay, sumasalamin lamang ito sa matibay na pagsanib ng intelektwal (ilustrado) sa mobilisasyon ng taumbayan, tulad ng inasal nina Rizal, Del Pilar at mga Propagandista, hanggang kina Lope K Santos, Faustino Aguilar, Jose Corazon de Jesus, at Benigno Ramos. Samakatwid, kung nakabungad sa krisis, nakasandal o nakasalig ang kapalaran ng awtor sa kalagayan ng madlang tumatangkilik sa kanyang akda.

Sanhi sa di-pantay at masalimuot na pagsulong ng ekonomiyang pampulitika, sa aking palagay, hindi malalim o maselan ang agwat ng awtor sa mga institusyong publiko na naglilingkod sa madla–liban na lamang sa mga akademikong milieu nina Villa, Arcellana, atbp. Gayunpaman, salungat din ang estetikong pormalismo nina Villa at mga kapanalig sa instrumentalismong kultura ng korporasyon at materyalistikong konsumerismo ng metropole.

Ilugar ang Panahon at Sukatin

Sa panahon ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, halos lahat ng manunulat ay kalahok sa pakikibaka laban sa pananakop ng mga tropang Hapon. Noong liberasyon, ang dalawang arketipo ng awtor ay kinatawan nina Amado Hernandez, peryodista at unyonista, at Alejandro Abadilla, huwaran ng indibidwalistikong manlilikha ngunit partisano ng wikang pambansa.

Batay sa karanasan ni Abadilla sa Amerika noong dekada 20 at sa bukod-tanging okupasyon niyang maliit na negosyante, humiwalay si AGA sa kalakarang pakikisangkot at tumambuli ng kanyang personal na pagtingin sa tradisyong itinuring na makaluma, konserbatibo, de-kahon o nahuhuli sa takbo ng panahon. Ito ang padron ng avant-garde: gawing bago ang akda, tumalikod sa nakaugalian, baklasin ang lumang regulasyon at panuntunan, gibain ang bakurang humihiwalay sa sining at madla.

Ang temporalisasyon ng kasaysayan ay pag-uulit ng nakaraang karanasan. Ngunit sino ang sumusukat o tumitimbang sa agos ng panahon at paano ito nababansagan na makaluma o makabago? Makatatakas ba tayo sa rutang siklikal? Makaiiwas ba tayo sa bingit o gilid sa ibang konseptuwalisasyon ng makabago, ng modernidad, ng kontemporaneo?

Ito ang dapat talakaying maigi–ang temporalisasyon ng historya at uri ng modernidad na nadalumat at isinakatuparang isatitik o isatinig–upang maipaliwanag ang kinabukasan ng awtor sa gitna ng krisis ng buong lipunan.

At ang krisis na ito ay di pansamantala lamang kundi permanente, batay sa buod ng sistemang kapitalista: ang walang hintong pagbabago ng paraan o mekanismo ng produksiyon, ang walang tigil na pagsulong ng imbensiyon ng mga gamit sa produksiyon, ng teknolohiya, at mga produktong ipinagbibili sa pamilihang pandaigdig. Ito ang saligan ng modernidad, ng mabilis na pag-iiba at transpormasyon ng mga bagay-bagay at kapaligiran.

Pagpasok sa Kosmos ng Cyberspace

Dumating na tayo sa epokang digital at mabilisang komunikasyon. Sa yugtong ito ng kapitalismong nakasalig sa teknolohiya ng kompyuter at dagling impormasyon, nasaan ang posisyon ng awtor? Kahit man tumutol sina Arundati Roy o Harold Pinter sa imperyalistang karahasan sa Iraq, Afghanistan, Yemen, o sa bilangguan sa Abu Ghraib at Guantanamo, ginawa na bang instrumento lamang ang salita, wika, diskurso, sa program ng World Bank/IMF at WTO? Saan nakapuwesto ang awtor sa malalang krisis ng neoliberalismong mapang-usig?

Isang tugon sa bagong yugto ng kasaysayan, ang paglaganap ng kompyuterisadong komunikasyon at digital text-based environment, ang WEB, ay yaong conceptual writing nina Kenneth Goldsmith, atbp. Nagmula ito sa conceptual art nina Sol Lewitt, Joseph Kosuth, Robert Smithson, Andy Warhol, atbp noong dekada 1960-70, na taglay ang mahabang genealogy buhat kina Mallarme, Stein, Marcel Duchamp, Beckett, Burroughs, John Cage, OULIPO, atbp. (Sangguniin ang antolohiya nina Craig Dworking & K. Goldsmith, AGAINST EXPRESSION, Northwestern U Press, 2013 at kritika ni Marjorie Perloff at POETRY magazine sa Internet).

Ang susing argumento ni Goldsmith, hango sa manifesto ni Sol Lewitt, ay ito: Pinagaan at pinahusay ng digital networking sa broadband ang paraan ng pagkopya at pag-angkin /paghalaw (appropriation; detournement), pagputol at pagdikit. Sa iba, plagiarism ito, pagnakaw ng gawa ng iba. Pahayag ni Goldsmith (p. xix). Dagdag pa niya: “The idea becomes a machine that makes the text.” Ang konsepto ang gumagabay sa pagbuo ng produkto. Ipinatapon o binasura na ang subjectivity ng awtor, kaakibat ang paniwala na ang likhang-sining ay ekspresyon ng diwa, imahinasyon o ispiritu ng artista.

Nakasentro ang konseptuwal na gawa sa konteksto /sitwasyon at proseso. Isinaisantabi ang mga lumang kategorya ng genre, dekorum sa estilo, pati na rin ang pagkakaiba ng medium o instrumento sa pagpapahayag (pinta, salita, musika, galaw at iba pang senyas/tanda). Mahalagang layon nito ang pagbuwag sa pribadong pag-aari sa sining bilang komoditi at pagsira sa bakurang humahati sa ekslusibong larangan ng sining at ordinaryong daigdig ng karaniwang pamumuhay.

Ipinagpapatuloy ng panitikang konseptuwal ang mithiin ng avantgarde mula pa sa pagsilang ng modernidad sa kasukdulang antas ng kapitalismong industriyal noong ika-19 dantaon.

Maraming uri ng panulat konseptuwal at kahibangang tangkaing ilagom ang barayti nito sa sipat ni Goldsmith. Marami ring teoryang nagpapaliwanag sa iba’t ibang pagsubok sa ilalim ng bandilang konseptuwal at postkonseptuwal. Sa aking palagay, nailagom na ito ni Walter Benjamin sa kanyang sanaysay, “Art in the Age of Mechanical Reproduction.” Panukala ni Benjamin na sa pag-unlad ng teknolohiya, ng mga kagamitan sa paglalathala, brodkasting at komunikasyon, nalusaw ang “aura” ng sining at na-democratize ang dating pribilehiyong sanktwaryo ng sining.

Gayunpaman, alam ng lahat kung paano madaling nakolonisa muli ito. Naging selebriti sina Warhol at mga “high priests” ng Abstract Expressionism, Pop Art, Minimalist Art, at pati na rin ng Conceptual Art. Nabigo ang adhikaing ikinabit ni Benjamin sa suryalismong avantgarde, laluna ang mga eksperimental na pagsubok sa potograpiya at pelikula.

Eksperimentasyon at Pakikipagsapalaran

Sa tingin ko, hangarin nina Goldsmith, Vanessa Place at iba pang praktisyoner ng panulat konseptuwal ang labanan ang alyenasyon at anomieng dulot ng buhos ng impormasyon, teksto, diskurso. Nais nilang ipaibabaw ang kanilang intuisyon, isip, o galing intelektuwal upang masugpo ang baha’t pagsambulat ng wika at iba pang senyas sa Web na pinapatnubayan ng interes ng korporasyon at akumulasyon ng tubo o kapital.

Walang kontrol sila roon, ngunit itinuring nila na pwedeng maikontrol nila ito sa deklarasyong ang konsepto o iskemang sumungaw sa ulirat ang siyang ugat/bukal ng kahulugan, katuturan, halaga, ng kanilang niyaring diskurso/produkto. Ito ba’y ilusyon o pantasya lamang?

Tila nakalimutan nila ang isang payo ni Benjamin sa kanyang akdang “The Author as Producer.” Upang makahulagpos sa diktadurya ng tekstong inuugitan ng kapangyarihan ng salapi, kailangang sunggaban ng mga manunulat ang gamitan sa produksiyon–imprenta, kompyuter, software, atbp.–upang magamit ang mga ito sa kalayaan at kabutihan ng lahat ng tao, hindi lamang iilan.

Hamon ng Kinabukasan

Ngunit sa halip na gawin ito, pinababayaan ng mga artistang konseptuwal ang patuloy na paghahari ng korporasyong siyang nagdidikta ng Web at Internet, sampu ng gobyernong may kontrol ng mabisang teknolohiya. Nagkasya na lamang silang ipagbunyi’t itanghal ang birtud o galing ng kanilang utak/kamalayan. Hanggang ngayon, ang matinding hamon ni Benjamin ay naghihintay pa ng karampatang kasagutan.–###


Posted in DISCOURSES ON CONTRADICTIONS | Tagged , , , , , , , , , , , , , ,


Picasso2MODERNIDAD AT GLOBALISASYON: Diyalektika ng Panahon at Lugar

ni E. San Juan, Jr.


    Tila kabalintunaan ang nangyayari ngayon.  Singkahulugan ng modernidad ang katwiran at pagkamakatao, sagisag ng pagsulong ng kabihasnan.  Sa malas, batay sa krisis sa Ukraine, Syria, patuloy na digmaan sa Afghanistan, Mindanao, at hidwaan tungkol sa China Sea, umuurong na tayo mula sa modernidad tungo sa barbaridad, mula globalisasyon tungo sa kumprontasyon ng mga makasariling bansang nagpipilit ng kanilang natatanging etnisidad na namumukod sa iba.  Kabaligtaran nga.

    Ibungad natin ang problemang bumabagabag sa atin: Anong uri ng modernidad ang taglay ng Pilipinas? Kaugnay nito, paano mapapalaya ang potensyal ng ordinaryong araw-araw na buhay ng bawat mamamayan?
    Isang anekdotang may masusing pahiwatig ang ibabahagi ko muna. Kamakailan, sa isang workshop ng mga manunulat sa TABOAN 2014 (pagtitipon ng mga manunulat sa Subic Free Port, Zambales) tungkol sa pagsasalin, naitanong ko sa panel: “Pare-pareho ba o magkakapantay ang lahat ng wika na magagamit sa pagsasalin?” Di umano, isang inosenteng tanong. Tugon sa akin ng dalawang kasali roon: “Oo, pare-pareho, walang wikang nakahihigit sa iba. “Ibig sabihin, Ingles, Cebuano, Pranses, Intsik, Ruso, Aleman, lahat iyan ay magkakapantay-pantay…

    Saan ba tayo nakatira? Anong petsa ba, saang lugar? Nakakalito nga. Tingnan ninyo: bagamat ang Subic ay isinauli na sa Filipinas, patuloy pa rin ang paggamit noon ng Kano sa taun-taong Balikatan Exercises, pati Clark at iba pang base sa buong sangkapuluan. Gayunpaman, una munang pinagkaabalahan ng mga nagpupulong ang PX goods at aliwang karaoke sa Olongapo, hindi ang VFA at patuloy na interbensiyon ng US sa ating soberanya. Kaya patas ba ang neokolonya at bansang nagdidikta ng kondisyon ng VFA (Visiting Forces Agreement) sa gobyerno ni Presidente Aquino?

    Himayin natin ang sitwasyon. Sa perspektiba ng lingguwistika, tama, bawat wika ay nagsisilbing sapat sa pangangailangan ng grupong gumagamit nito. O sa layon ng partikular na pagsasalin. Ngunit ang wika, anumang senyas na may kargadang kahulugan, ay hindi nakalutang sa himpapawid o sa pantasiya; nakaugat ito sa espasyong may tiyak na lugar at panahon. Sa globalisasyon ng mundo sa ilalim ng IMF/WB at mga higanteng korporasyon, walang pasubaling global Ingles ang namamayani. Hindi lengguwaheng Intsik, Ruso, Hapon, Pranses, Aleman, Espanyol, o Filipino…. Bakit nagkaganito?

Punto de Vista sa Pagsasaliksik

    Dalawang mungkahi.  Una, palagay ko’y hindi natin masasagot iyong tanong kung hindi susundin ang ilang gabay o paalala.

    Una, ilagay sa konkretong konteksto ng kasaysayan ng lipunan ang wika o anumang usaping pangkultura.  Pangalawa, hindi uubra ang indibidwalistikong pananaw (methological individualism) kung nais natin ang malawakang kontekstuwalisasyon at praktikang paghuhusga. Bakit? Sapagkat ang lipunan ay hindi koleksiyon ng hiwa-hiwalay na atomistikong indibidwal. Binubuo ito ng artikulasyon ng ugnayang panlipunan na may kasaysayan, may lumipas at kinabukasan.

    Sa madaling salita, kontekstuwalisasyon sa isang tiyak na yugto ng kasaysayan at pagtutok sa proseso ng panlipunang relasyon ang dalawang bagay na dapat idiin sa ating pag-aaral ng modernidad. Kung hindi, arbitraryong hatol ng metapisikang pag-iisip ang maghahari.

Pagtugis sa  Kasalukuyan

    Makasaysayang pagkakataon ito upang pag-isipan natin ang sitwasyon ng Filipinas, ang katayuan ng lipunan at kultura nito, sa panahon ng globalisasyon. Panahon din ito ng malubha’t lumalalang krisis ng imperyalismong sumasakop sa buong planeta. Bagamat global ang pananaw, isang sipat na bumabagtas sa bakuran ng mga bansa, lokal pa rin ang pokus ng analitikong pagsusuri ng ispesipikong buklod ng mga pangyayari at tauhan. Nakaangkla sa praktikang dalumat ng mga kolektibong lakas.

    Panahon din ito ng paglantad sa “total surveillance” at “drone warfare” na isinasagawa ng US habang patuloy na pinatitingkad ang giyera laban sa “terorismo”–ibig sabihin, ang interbensyong paglusob at paglupig sa mga bayan at grupong kontra sa imperyalismo ng mga higanteng korporasyong nakabase sa US, Europa, Hapon–ang Global North at mga kaalyado nito. Nakapanig pa rin ang Filipinas sa Global South, nakapailalim pa rin sa mga industriyalisado’t mayamang bansa.

    Sa okasyong ito, ilang tesis lamang ang ilalahad ko upang ganap na talakayin natin sa pagpapalitang-kuro hinggil sa usapin ng suliranin ng modernidad.

        Nasaan tayo sa hirarkiyang internasyonal? Bagamat kunwaring may kasarinlang republika buhat pa noong 1946, ang Pilipinas, sa katunayan, ay isang neokolonya ng US. Lantad ito sa pagdepende ng oligarkong gobyerno sa poder militar ng US, at sa mapagpasiyang kapangyarihan nito sa WB /IMF, WTO, G-7, UN, at konsortiya ng mga bangko’t nagpapautang na mga ahensiya.

    Sa pandaigdigang situwasyong ito, nakalukob tayo sa panahon ng malubhang krisis ng kapitalismong pampinansiyal. Ebidensiya ang pagbagsak ng Wall Street, pangalawa sa nakaraang siglo, noong 2008. Mas maselan ito kaysa noong 1929. Napipinto pa raw ang isang mas mapanira’t katastropikong pagbulusok sa hinaharap na makapagbabago sa kultura’t ideolohiyang pumapatnubay sa kasalukuyang modernidad. Dito nakalakip ang modernidad ng lahat ng bansa.

 Akumulasyong Walang Ginagalang

     Maingay ang konsumerismong namamalas na pangunahing aktibidad sa lipunan—laluna sa mga siyudad sa atin na siksikan na ang malls, trapik, gusaling “call centers–kaya tila nakalimutan na ang basehan nito. Paglago ng tubo ang siyang lohika pa rin ng lipunan.

    Bagamat iba’t ibang porma’t paraan ang akumulasyon ng kapital, ng tubo, dahil sa makabagong teknolohiya ng komunikasyon at transportasyon, sa tulong ng kompyuter at Internet, nakasentro pa rin ang sistemang global sa pagkamal ng kapitalista sa surplus-value na nagmumula sa di-binayarang trabaho ng karamihan. Iyon ang bukal ng tubo/profit. Kasama na rito ang “service workers,” OFW–mahigit 12 milyong Pilipinong empleyado sa Saudi, Hong Kong, at saanmang lupalop, pati sa mga barkong nagdadala ng langis at mga produktong ipinagbibili (kabilang na ang armas, bomba, tear gas, atbp).

    Sa patuloy na lumalaking remitans nakasandig ang ekonomya ng bansa–dagdag ang “call centers” at iba pang “business outsourcing.” Walang matibay o malusog na produksiyon ng makina, ng malaking kagamitan sa industriya, sa atin kundi mga mall, ispekulasyon sa real estate, at “service industry” ng turismo, atbp.
    Sa ibang salita, ang tubo o kapital ng uring kumukontrol sa malalaking gamit/paraan ng produksiyon, ay hinuhugot pa rin sa lakas-paggawa ng mayorya, ang mga anakpawis, magbubukid, at mga propesyonal na bumubuo sa panggitnang saray, ang petiburgesya. Dito nakasalalay ang modernidad ng ordeng internasyonal.

Buod ng Modernidad

      Ang pinakaimportanteng katangian ng kapitalismo, ayon kay Marx, na siyang birtud na nagtutulak sa tinaguriang “modernization” at “development,” at humuhubog ng kultura, lifestyle, at araw-araw na pamumuhay ay walang iba kundi ito: walang tigil na transpormasyon ng modo ng produksiyon, walang patid na pagbabago ng kagamitan at proseso ng produksiyon ng lahat ng bagay, at reproduksiyon ng relasyong panlipunan/ugnayan ng mga tao.  Nakasalalay dito ang pagsulong ng lipunan, ang paghahati ng panahon.

    Sa maikling salita: “Everything solid melts into air….” proklamasyon ng Communist Manifesto. Pangkalahatang pagbabago, pag-iiba.

    Nais kong salungguhitan ang katotohanang naipaliwanag na nina Marx, Engels, at sinaunang pantas tulad nina David Ricardo, Saint-Simon, at iba pa. Materyalistikong diyalektika ang nagsisiwalat sa rebolusyong nagpapasulong sa kasaysayan ng mundo. Ang rebolusyong ito ng “mode of production” (na umuugit sa kompitensiya ng iba’t ibang paksyon o grupo ng burgesya) ang saligan ng modernidad sa estilo ng buhay, ng kultura, ng sensibilidad at mentalidad ng bawat lipunan.

    Sintomas ng pagbabago ay masisilip at makakapa sa larangan ng ideolohiya–relihiyon, pulitika, sining, mass midya, atbp.–kung saan nakikita, nararamdaman, natutuklasan ang pagtatagisan ng ibat ibang pwersa sa lipunan sa bawat yugto ng kasaysayan. Ang modernidad ng globalisasyon ay nagkakatawan sa tekstura’t istraktura ng ideolohiya.

Metamorphosis ng Kapaligiran

    Bumalik tayo sa tema ng lugar at panahon. Pwedeng ituring na alam natin kung nasaan tayo. Kung di ninyo alam, konsultahin ang GPS, o inyong cellphone. Kung sa bagay, nagtatalo pa rin ang mga akademiko hinggil sa diyalektika ng “place” (lugar) at “space” (espasyo) sa isyu ng globalisasyon. Dahil nga sa kompyuterisasyon, nakompress ang espasyo–ayon kay David Harvey sa kanyang librong The Condition of Postmodernity–kaya panahon, bilis ng pagkitid ng espasyo, dagliang transaksyon–ang makatuturang problemang kinakaharap natin ngayon, ang “politics of time.”

    Ginawang larangan ng pagsukat at pagtimbang ang bawat bahagi ng kasaysayan, ang pagkilala sa bahagdan ng kasaysayan. Paano babansagan ang bawat hati ng panahon upang makatiyak sa ating pinanggalingan at patutunguhan? Nasaan tayo sa temporalisasyon ng kasaysayan? Bakit importante na nasa unahan tayo at hindi sa huli? Paano ang pagkilala sa huli at una? Ano ang bentaha nito, ano ang implikasyon?

       Siyasatin natin ang mapa ng panahunan. Tanggap ng lahat na pagkatapos ng krisis noong 1970, minarkahan ng pagkatalo ng U.S. sa IndoTsina, nagbago ang mundo sa pag-urong ng Unyon Sobyet sa antas ng “booty capitalism.” Sumunod ang Tsina at Biyetnam, ngayo’y mahigpit na kasangkot sa pandaigdigang ikot ng akumulasyon ng tubo. Pumasok tayo sa panibagong yugto pagkaraan ng 9/11; at paglunsad ng digmaan laban sa tinaguriang “teroristang” extremists–giyera sa Syria, Palestina-Israel, at laban sa Iran ukol sa langis, petroleo, na pangunahing enerhiya pa rin sa pabrika.

    Sa ngayon, nasa bingit tayo ng giyera laban sa Rusya at Tsina–sintomas lahat ito na patuloy na kompetisyon ng mga paksyon ng kapitalismong global hinggil sa pamilihan ng komoditi, kung saan ipagbibili ang yaring produkto, at kung saan kukuha ng hilaw na materyales sa produksiyon. Sa kontekstong ito, mabilis ang pagbabago ng kagamitan sa produksiyon at pagsasakatuparan sa paghango ng tubo/profit. Mabilis din ang buhos at agos ng penomenang kaakibat nito sa anyo ng kultura ng araw-araw na kabuhayan.

Digmaan sa Arena ng Kultura

     Samantala, maalingasngas ang usapin ng NSA (National Security Administration ng U.S.), espiya o surveillance, tortyur, at kagyat na asasinasyon o pagpaslang ng sibilyan sa pamamagitan ng drone, atbp. Talagang tumitingkad ang krisis ng kalikasan, sampu ng paglusaw ng Artika at Antartika. Penomenal ang Yolanda, baha, lindol, bagyo sa Mindanao, at iba pang sintomas ng epekto ng kabihasnang pinaiinog ng exchange-value, salapi, tubo.

    Tanda ba ito ng bagong epoka, o pag-uulit lamang ng nauna at walang progresyong pag-inog na kasaysayan?

    Walang tigil na pag-uulit ng araw-araw na buhay o pagbabago–alin ang ating oryentasyon? Saan tumutungo ang takbo ng panahon, ang gulong ng kasaysayan? Para sa konserbatibong modernista (tulad ni Martin Heidegger), repetisyon ng tradisyon at mito ng lahi ang dulo ng pagpapasiyang umiral sa harap ng takdang kamatayan. Ito ang solusyon sa eksistensiyalistang kilabot. Ang mito ng Volk ay siyang kalutasan sa angst ng tiyak na pagsapit ng itinakdang kamatayan. Nalutas ang indibidwal na kapalaran sa mistipikasyon ng dugo’t lupa ng Volk. Ito ang doktrina ng Nazi sa Alemanya noong nakaraang siglo.

       Maraming kategorya rin ng transpormasyong titigil sa repetisyon ng araw-araw na buhay.  Para sa radikal na modernista (tulad ni Walter Benjamin), ang kasukdulan ng panahon ay pagputol sa repetisyon–sa opresyon at kahirapan–sa katuparan ng Ngayon, pagpapalaya sa pwersang sinupil o sinugpo sa araw-araw upang maligtas ang lahat. Rebolusyong radikal ang kailangan.

    Maraming paraan ng liberasyon ng araw-araw na buhay, na makikita sa avant-garde na kilusan ng suryalismo, futurismo, situwasyonismo, sining konseptuwal, atbp. Kaalinsabay nito ang mga rebolusyonaryong proyektong pampulitika ng mga anarkista, sindikalista, at sosyalistang nilagom nina Marx, Lenin, Gramsci, Luxemburg, Mao, atbp.

Karnabal  ng Pakikipagsapalaran

          Anong yugto ng kasaysayan tayo ngayon? Saang dako ng proseso ng modernidad (hindi modernisasyon) nakahinto ang bansang Pilipinas?

    Ang temporalisasyon ng kasaysayan ay pag-uulit ng nakaraang karanasan. Ngunit sino ang sumusukat o tumitimbang sa agos ng panahon at paano ito natatarok na makaluma o makabago? Makatatakas ba tayo sa rutang siklikal na krisis ng kapitalismo o imperyalismo? Makaiiwas ba tayo sa kalamidad sa pagbuo ng ibang hugis o uri ng makabago, ng modernidad, ng kontemporaneo nang hindi pinapalitan ang lohika ng kapitalismo?

    Bihag pa rin tayo ng indibidwalistikong pananaw, ng “methodological individualism” ng burgesyang sosyolohiya at sikolohiya. Suhetibismo’t relatibismong kabatiran ang resulta. Nakakulong pa rin tayo sa atomistikong pagtingin, tiwalag sa konkretong konteksto ng kasaysayan. Nakatago pa rin ang tunay na kawalan ng katarungan sa alyenasyong namamayani sanhi sa reipikasyon ng ugnayang panlipunan. Ang ugnayan ng bawat tao ay nilalason o nilalambungan ng petisismo ng komoditi, ang pagsamba sa salapi, tubo, mga produktong mas mahalaga pa kaysa buhay ng mga taong yumari o lumikha nito.

    Ang mga problemang ito ang dapat talakaying maigi–ang temporalisasyon ng historya at uri ng modernidad sa araw-araw na kabuhayan–upang maipaliwanag ang kinabukasan ng bansa sa gitna ng krisis ng kapitalismong global. At upang mapalaya ang nasugpo’t nasisikil na enerhiya ng taumbayan, ang kinabukasan ng diwa’t budhi ng bawat nilalang.

    Maidagdag pa na ang krisis na ito ay di pansamantala lamang kundi permanente, batay sa mabangis na rasyonalidad ng sistemang kapitalista: ang walang hintong pagbabago ng paraan o mekanismo ng produksiyon, ang walang tigil na pagsulong ng imbensiyon ng mga gamit sa produksiyon, ng teknolohiya, at mga produktong ipinagbibili sa pamilihang pandaigdig. Naidiin ko na: ito ang saligan ng modernidad, ng mabilis na pag-iiba at transpormasyon ng mga bagay-bagay at kapaligiran, hanggang sa epokang digital at mabilisang komunikasyon. Kalakip nito ang susi ng modernidad at globalisasyong sumisira sa kalikasan at pinagmumulan ng giyera at pagdurusa ng nakararami.

Alyenasyon at Reipikasyon

    Sa lipunang pinatatakbo ng tubo, salapi at komoditi ang namamagitan sa bawat tao. Alyenasyon ang bunga nito. Reipikasyon o pagtiwalag sa maramdaming buhay ang resulta nito. Kontrolado ng komoditi ang lahat, ginawang bagay na walang buhay ang tao, sinipsip ng mga bampira ang dugo ng bawat nilalang.

    Sapagkat sa ordinaryong karanasan, ang tunay na pagtatagisan ng mga uri at sektor sa lipunan ay nakatago o natatabingan ng petisismo sa komoditi–ang buong mundo ng salapi, negosyo, pagpapalitan ng binili-ipinagbili–sampu ng mistipikasyon ng reyalidad dulot ng relihiyong institusyonal, pyudal na gawi’t paniniwala (halimbawa, ang doxa na demokrasya raw ang sistemang pampulitika natin)–katungkulan ng mapagpalayang kritiko/intelektwal pampubliko ang wasakin ang tabing na nagtatago sa katotohanan: ang paghahati ng lipunan sa ilang mayamang nagsasamantala at karamihang aping binubusabos. Ibunyag ang pagtatagisan sa likod ng tinaguriang normalidad ng pagkakaisa o natural na pamumuhay araw-araw.

    Nasaan tayo ngayon? Ano ang dapat gawin? Sa harap ng mistipikasyon ng komersiyanteng kultura at araw-araw na komodipikasyon ng karanasan, dapat sikapin ng makabayang intelektwal ang pagbubunyag sa katotohanan ng neokolonya, ang patuloy na pagsunod ng oligarkong namumuno sa utos ng USA (sa tulong ng mga kakutsabang elite) at pagpapailalalim ng kapakanan ng taumbayan sa interes ng tubo ng korporasyong global. Pagwasak ng mga ilusyon at kababalaghang pumapalamuti sa mandaraya’t  mapanlinlang na burgesyang orden ang dapat adhikain ng mapagpalayang sensibilidad at mapanuring kamalayan.

Sa Wika Nakataya ang Katubusan

       Maibalik ko ang usapan sa wika o lengguwaheng sinasalita at isinusulat.

    Ang wika ng kumbersasyon, midya, paaralan, kultura, atbp., ay madugong larangan din ng pagtatagisan ng mga uri, ng burgesyang gamit ang Ingles–o baryasyon nito na mga “englishes’– bilang sandatang ideolohikal sa pagsuhay sa buong sistema ng palsipikadong soberanya at walang hustisyang demokrasya. Sa gusto o ayaw mo, wika ay sandata o kagamitan sa ideolohiyang pagtatagisan ng mga uri. Samakatwid, pinipili ka ng wika upang magpasiya laban sa interes ng iyong kolektibo o magsumikap itaguyod ang kapakanan nito.

    Paglimiin natin ang nangyayari sa milieu na lunang sosyo-politikal na ating ginagalawan. Araw-araw, sa TV, Internet, pelikula, radyo, at iba pang midya, ang wikang ginagamit–na nakakabit sa mga imahen, dramatikong eksena, performance art, awit, at komplikadong salik ng pelikula– ang wika ay siyang sangkap na makapangyarihang umuugit ng mensahe na siyang nagtutulak sa ating kumilos, magsalita’t gumanap ng isang tiyak na papel sa lipunan, partikular na ang maging konsumer at masunuring mamamayan. Isang subalternong alagad ng imperyo.

    Mapang-akit at mapang-gayuma ang nangingibabaw na kakintalan, ang kagyat na impresyon ng kapaligirin, na nakasaplot sa katotohanan. Nakabubulag ito at nakaliligaw. Upang makaligtas sa alyenasyon at reipikasyong nabanggit ko na, kailangang hubarin ang balat-kayo, ang saplot ng pagkukunwari’t panlilinlang ng burgesyang ideolohiya.

    Kung pesimistiko ang utak, sikaping maging optimistiko ang pagnanais, payo ni Antonio Gramsci.  May dahilan kung bakit masigla ang pagnanais bagamat maulap ang kabatiran.  Hindi malagim ang lahat ng sulok ng larangan ng kultura. Ang halimbawa ng mga kritikong sumusulat sa PINOY WEEKLY o BULATLAT, mga progresibong midya, at mga kapanalig sa iba pang midya at diskurso ay isang katibayan na ang malikhai’t mahusay na artikulasyon ng konsepto ng katwiran at katarungan sa wikang umaabot sa nakararaming mambabasa–ang wikang sinasalita ng taumbayan–ay siyang mabisang kagamitan sa pagpukaw ng mapanuring kamalayan, ng mapagmalasakit na damdamin.

Kahinugan ng Panahon

    Ibaling natin ang kamalayan sa ngayon. Ang kumbersasyon natin sa hapong ito ay isang paraan upang makatulong sa edukasyon ng nakararami at mobilisasyon sa mga kolektibong proyektong makapagsusulong at makapagpapabuti sa sawing kalagayan ng nakararami. Hanggang may nakikinig at handang kumilos salungat sa indibidwalismong naghahari, may pag-asa pa ang ating bayan.

         Ang kontradiksiyon ng modernidad ay nagbubunga ng kanyang kalutasan. Sa panahon ng globalisasyon, sa mas mabilis at mabilisang pagbabagu-bago ng lahat ng bagay, sa disyerto ng mall at mga “Global City” na itinatayo sa guho ng mga tahanan ng maralitang taga-lunsod at sa bukid na inagaw sa mga magsasaka, kailangan ang mapangahas at subersibong panulat upang tuklasin ang katotohanan at itanghal ito sa panunuri’t pagkilatis, pagtimbang at pagpapahalaga, ng taumbayan. 

    Mapanghamong tawag ito na hinihingi ng sitwasyon, isang pagkakataon kung saan ang diskurso ng manunulat, kritiko’t guro ay makapagsisilbi sa pagpapalaya’t pag-unlad sa tunay na ugat at bukal ng kanilang imahinasyon, ang simpleng araw-araw na buhay ng masang yumayari ng kayamanan ng lipunan, ang proletaryo’t magsasaka ng bayang naghihimagsik. 

[Talk at the College of Mass Comm, University of the Philippines,March 5, 2014] ###

Posted in DISCOURSES ON CONTRADICTIONS | Tagged , , , , , , , , , , ,